خدايا،

آتش مقدس شک را آنچنان در من بيفروز تا همة يقين‌هايي را که در من نقش کرده‌اند، بسوزند و آنگاه از پس تودة اين خاکستر، لبخند مهر آه بر لب‌هاي صبح يقين، شسته از هر غبار طلوع کند.

خدايا،

له هر که دوست مي‌داري بياموز که عشق از زندگي کردن بهتر است و به هر که دوست‌تر مي‌داري بچشان که دوست داشتن از عشق برتر!

خدايا، به من زيستني عطا کن که در لحظة مرگ، بر بي‌ثمري لحظه‌اي که بر زيستن گذشته است، حسرت نخورم. و مردني عطا کن که بر بيهودگي‌اش، سوگوار نباشم. بگذارتا آن را من، خود انتخاب کنم، اما آنچنان که تو دوست مي‌داري. چگونه زيستن را تو به من بياموز، چگونه مردن را خود خواهم آموخت.